Juli

De eerste maand van 2 maanden vakantie is al bijna voorbij.

Naast veel pijn (meerdere migraine-aanvallen van 3 dagen/ week) toch ook veel leuke momenten.

Ziek in de zetel liggen is altijd leuker met Max, onze poes, in de buurt. 

De meisjes die een verjaardagstaart van 'verloren brood' voor me maakten.
Een Pink Lady drinken, bij Würst in Leuven gaan eten.

Naar de Tour de France gaan kijken die in ons dorp passeert.

Drie keer heen en weer naar tentenkamp in Libramont rijden.

Een Sam-mama-time-moment in Antwerpen.

Heel veel dingen dus die me blij maakten.

Tentenkamp Libramont

Eva en Fee vertrokken vorige week woensdag op tentenkamp naar Libramont. Dat het daar leuk is, kunnen we volgen op hun blog. Eva heeft al een hele tijd een heupprobleem, dat waarschijnlijk alleen kan opgelost worden door een operatie. Ze wilde toch heel graag mee, ze was immers kampleidster. Vandaag kregen we een telefoontje om haar weer op te halen. Ik hoop dat ze haar weer een beetje kunnen oplappen, zodat ze zaterdagavond terug kan. Ik maakte nog snel een foto vanuit het autoraam.

Joepie ... Joepie

Fee, onze jongste dochter nam deel aan Joepie.
Dit waren een paar berichtjes die we kregen :
- Ik ben echt kapot.
- Het is hier zo tof.
- Ik heb echt nog nooit zoveel pijn gehad in heel mijn leven.
Dit zijn de woorden die ze in de auto naar huis sprak :
- Ik wil op KSJ gaan wonen.
- Ik heb echt niemand gemist.
- Ik heb een sixpack gekregen van het lachen.
- Ik ga nooit meer klagen over kleine pijntjes.
- Ik ga nooit meer wandelen.

Heerlijk toch hé, die pubermeisjes!

Tentenkamp in Stavelot.

Vandaag mochten we onze 2 oudste dochters Sam en Eva gaan ophalen op de kampplaats in Stavelot. Na 10 dagen waren we heel blij dat we hen weer konden vastpakken. Zeker na het verschrikkelijke nieuws uit Noorwegen hielden we ze nog eens steviger vast. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd om zo'n onschuldige jongeren voor wie het leven pas begint te vermoorden? Zoals je wel kan zien op de foto's was onze Eva minder happy en wilde ze nog niet naar huis. Zo met hun vrienden in de natuur, alles zelf doen, tenten opstellen, kampvuur maken, tafel en banken sjorren, elke dag zelf eten maken, ... dat is echt KSJ.
Ik schrijf het even op zodat ze het zelf kan lezen, maar dit zei Sam in de auto op de terugweg : "Ik heb mijn gsm, de computer, cola, snoep, ... echt niet gemist. Die luxe mama, je hebt dat eigenlijk niet nodig!"
De wasmachine zal hier de volgende dagen op volle toeren draaien. Maar eigenlijk valt het best mee!

                   

Joepie vervolg.

Vanmorgen maakten we een stevig ontbijt klaar voor onze stappers. Eitjes, vers geraapt door Eva. Nog 8 km en ze komen aan in stad X. Veel succes allemaal! Dit is wat we van hen kregen. Lief hè!

                                           

Joepie.

Dinsdag vertrokken vanuit verschillende steden in Vlaanderen KSJ-groepen. Ook Eva vertrok in het station van Tienen met de trein richting Genk. Het zou een tocht van 100 km worden om de 4de dag aan te komen in stad X. Vandaag kreeg ik op de middag telefoon van de leidster van Eva. Ze kon niet meer verder : blaren en uitslag op haar voeten en benen. Ik kreeg de naam van 2 veldweggetjes in Wommersom, Overhespen. De GPS had hier nog nooit van gehoord, dus reed ik bijna een uur op alle mooie veldweggetjes in die dorpjes rond. Na een warme douche, lag ze heel de namiddag uitgeteld in de zetel. Om 5 uur ging de bel : 2 KSJ-meisjes! Of er bij ons vannacht een groep van 11 kon overnachten. Bunsbeek is dus het slaapdorp!
Morgen trekken ze naar stad X en dat is hoogstwaarschijnlijk Tienen!
De groep komt uit Opwijk en het zijn weeral allemaal heel beleefde meisjes en jongens. Ik hou van de jeugd van tegenwoordig!